|
Thomas Pijlman
23 juni 1912 – 30 januari 2007
Tom Pijlman stond in juli 1947 aan de wieg van onze buurtvereniging, waar als vervolg op de bevrijdingsfeesten na de tweede wereldoorlog grote behoefte aan bestond. Hij was één van de oprichters en werd in 1948 penningmeester, jarenlang naast Jan van Sytzama als voorzitter en Johannes Faber als secretaris. Deze drie konden maar moeilijk afscheid nemen, maar besloten dat in 1988 gezamenlijk te doen, waarna ze alle drie tot erelid werden benoemd.
Van begin af aan was het feest met bal in de Schouwburg het jaarlijkse hoogtepunt. Met het eigen Flora-toneel werd om en om een Frysk en een ‘Hollands’ stuk opgevoerd, dat daarna buiten de buurt op tournee ging. Tom was een betûft toneelspeler en heeft ook een aantal jaren geregisseerd, maar zijn doofheid was in die functie toch wel wat lastig.
In 1951 was hij mede-oprichter van de Flora-volleybalclub en hij bleef tot aan zijn 87e actief volleyballen in het DreamTeam van Flora. Toen Tom 75 jaar werd, werd hij uitgenodigd voor een gesprek met het bestuur van de volleybalvereniging. Het bestuur vroeg zich namelijk af of het nog wel verantwoord was om op zo’n hoge leeftijd te volleyballen. Tom was enigszins beledigd en er werd een compromis gesloten: als Tom door de sportkeuring zou komen, zou het bestuur nergens meer over zeuren. Daarna kwam Tom elk jaar met zijn ‘sportbewijs’ langs en zei dan triomfantelijk: “Ik mei wer ’n jier!”. In 1992, hij was toen 80 jaar, was hij het oudste competitie spelende lid van de Nederlandse Volleybal Vereniging en kreeg daarvoor de erepenning van de NeVoBo en van het toenmalige Flora-bestuur de ‘gouden’ volleybal.
Om het 50-jarig jubileum van Flora in 1997 luister bij te zetten, ontstond vanuit de Flora-volleybalclub het koor de FloraShanty’s waar Tom, uiteraard, ook in meezong. De uitsmijter van dit koor is vrijwel onveranderlijk ‘het Amelandlied’, waarvan het laatste refrein luidt:
’t Was een vruchtbaar jaar dat jaar,
Het was een vruchtbaar jaar
Dat alle vrouwen kraamden En hij de vader waar
Bij dat ‘hij’ wezen alle vingers naar het oudste lid van het koor, Tom dus, iets waar hij elke keer weer geweldig van genoot. Ook kon hij als FloraShanty nog een keer toneelspelen. Dat was bij de opvoering van de musical ‘Een foto van een ouwe boot’, in het jaar 2000 op het podium gebracht door het Flora-toneel en de FloraShanty’s samen. Tom speelde toen de fotograaf die in de laatste scene de foto maakte waar het hele stuk op was gebaseerd. Vooral tijdens de repetities was dat vaak lachen geblazen.
Tom had graag het 60-jarig bestaan van Flora nog meegevierd (met bij alle evenementen een scherp oog voor passerende lederen broeken, want Tom was ook een groot charmeur!), maar dat heeft niet meer mogen zijn. Het is een mooie gedachte dat Tom Pijlman, mede dankzij zijn buren, tot op het laatst in de Begoniastraat heeft kunnen blijven wonen.
| 
